Odkrycia archeologiczne

Zachowany gród otoczony jest wałem w kształcie podkowy, otwartej od strony morza. Przebadane zostało wnętrze grodu oraz po stronie zachodniej odcinek najwyższego wzniesienia wału. Wyniki wykopalisk wskazują na dwie fazy zasiedlenia grodziska. W okresie od VIII do połowy IX wieku istniała na tym terenie osada otwarta z pobudowanymi na krawędzi wzgórza ziemiankami, a około połowy IX wieku powstał warowny gród otoczony wałem drewniano-ziemnym o konstrukcji przekładkowej. Na koronie wału odkryto szczątki spalonych konstrukcji drewnianych (palisady?).

Należy przypuszczać, że był to gród strażniczy, którego zadaniem było kontrolowanie i obserwacja przybrzeżnego pasa nadmorskiego. Funkcjonował w okresie przedpiastowskim, przypuszczalnie do momentu powstania grodu gdańskiego w końcu X wieku. Udało się ustalić, że obiekt ten trzykrotnie uległ spaleniu, przy czym dwukrotnie go odbudowywano.

Badania dostarczyły także informacji na temat rozplanowania przestrzennego wewnętrznej zabudowy grodu. Obiekty mieszkalne, w postaci półziemianek, ziemianek i domostw, skupione były w różnych miejscach u podnóża wału. Łącznie odkryto pozostałości 7 spalonych obiektów mieszkalnych, zbudowanych m.in. w konstrukcji zrębowej, ze śladami palenisk wewnątrz. Centrum grodu – tzw. majdan – było niezabudowane. W części południowo-zachodniej odsłonięto również pozostałości bramy o konstrukcji drewniano-kamiennej, ukośnie biegnącej przez wał.

Badania fosy, oddzielającej grodzisko od najwyższego wzniesienia, prowadzone po zachodniej zewnętrznej stronie grodu, wykazały okresowy przepływ strumienia wody, w zależności od lokalnych warunków wodnych.

Zajęcia dawnych mieszkańców grodu

Odkryte na grodzisku liczne zabytki takie, jak: ceramika, przęśliki gliniane, przedmioty żelazne, kościane i paciorki bursztynowe, poświadczają rozwój wielu rzemiosł uprawianych przez jego mieszkańców. Podstawowym zajęciem było garncarstwo – licznie reprezentowane przez niejednokrotnie bogato zdobione naczynia gliniane oraz ich fragmenty.

Dodatkowym zajęciem, wykonywanym przypuszczalnie przez kobiety, było tkactwo i przędzalnictwo, o czym świadczą znalezione przęśliki gliniane i kamienne, które pełniły funkcję ciężarków do prymitywnych warsztatów tkackich.

Do bardzo ważnych zajęć zaliczało się też kowalstwo, za czym przemawiają znalezione: broń, narzędzia pracy i inne wyroby żelazne.

Zajęciami, często łączonymi ze względu na podobne techniki obróbki, były rogowiarstwo i bursztynnictwo, poświadczone na grodzisku licznymi zabytkami. Szczególnie bursztyn, łatwo dostępny, w obrębie całej Zatoki Gdańskiej, stanowił cenny i atrakcyjny surowiec do wyrobu ozdób, był także ważnym produktem przy dalekosiężnych kontaktach handlowych mieszkańców grodu. Świadczą o tym znalezione paciorki szklane wytwarzane w warsztatach bizantyjskich, w Nadrenii, oraz w niektórych ośrodkach nadbałtyckich, np. w duńskim Haithabu, szwedzkiej Birce czy Starej Ładodze w północnej Rusi.

Liczne kości zwierzęce i duża ilość szczątków ryb wskazują, że dużą rolę w gospodarce mieszkańców grodu odgrywała hodowla bydła i trzody chlewnej oraz rybołówstwo. Oprócz ości ryb natrafiono też na kości fok, żyjących wówczas w wodach Zatoki Gdańskiej.